راستش گاهی وقتا اونقدر دلم آرامش می خواد که حتی حوصله هیجان های خیلی

کوچیک و معمولیو هم ندارم . هیجانی مثل نوشتن اینجا . گاهی محیطش خفه ام

 می کنه ... احساس می کنم نمی تونم حرف بزنم ، یه چیزی توی گلومه ...

اگه می خوام اینجا ننویسم واسه اینه که توی این مقطع زمانی دیگه وبلاگ نوشتن

 ارضام نمی کنه ، شاید توی تنهایی نوشتن ...

 نه ! کم نیاوردم ، این روزها هر جایی دنبال سکوت و آرامش می گردم و دلم

می خواد برم جایی که هیچکس منو نشناسه و همه غریبه باشن ...

خداحافظ همسايه ها .